لازمست كه عبد نيز قبول كند و قبول وى در تحقق نكاح ياد شده معتبر و لازمست و دليل بر اعتبار اين قبول از عبد يكى از دو امر ذيل است : الف : آنكه ازدواج عبد با كنيز عقد است و در عقد اعتبار قبول مسلم و قطعى است . ب : آنكه اباحه يا منحصر است در عقدى كه افاده نكاح نموده و يا در تمليكى كه مفيد ملك يمين است و هركدام كه باشد تحققش نياز به قبول دارد . بعضى ديگر از فقهاء فرموده‌اند : قبول عبد شرط نبوده بلكه معتبر است كه مولى نكاح ياد شده را قبول نمايد زيرا وى ولىّ عبد است و پرواضح استكه در عقد مولى عليه قبولى ولى لازم شمرده شده چنانچه بملاحظه اينكه ولى كنيز مىباشد امر ايجاب نيز بدست وى بوده و موكول به او شده است . قوله : انّه يكفى فى انكاح عبده لامته : ضمير در [ انّه ] به معناى [ شأن ] بوده و مقصود از [ انكاح ] انكاح مولى است و ضمير در [ عبده ] و [ امته ] به مولى راجعند . قوله : الدّال على الاذن فيه : ضمير در [ فيه ] به نكاح راجعست . قوله : كما يظهر من الرواية : مقصود اين فقره از روايت است كه امام عليه السلام فرمودند : يجزيه ان يقول [ قد انكحتك فلانة ] . قوله : و لا يقدح تسميته فيها نكاحا : ضمير در [ تسميته ]